Zacznijmy od tego, że w 7 Cudach Świata: Grze kościanej czuć oryginał. Plansza gracza podzielona jest na budynki w różnych kolorach, a one odpowiadają za te same aspekty, co kolory kart w grze bazowej. Niebieski budynek zapewnia punkty zwycięstwa, żółty pieniądze i bonusy punktowe, czerwone to militaria, zielone, związane z nauką, pozwalają w przyszłości wymienić kość na inną, odblokowując kolejne sekcje do wykreślania, takie jak gildie i galerię. Szczególnie trafnie wymyślono militarne potyczki po dwóch stronach planszy odnoszące się do sąsiadów. Każda planszetka gracza jest lekko zróżnicowana. Gracze mają inne koszta surowców, inne bonusy do kości w budynku uniwersytetu oraz oczywiście inne pola cudu. Ta asymetria jest dość nieznaczna i sprzyja ukierunkowaniu gracza, jednak brak współpracy z planszetką, nie odbije się mocno na graczu.
‎
‎W 7 Cudach Świata: Grze kościanej zastosowano mechanizm Shake&Write (nazwa nieoficjalna). Gracze nakładają na forum wieczko i machają w celu pomieszania kości. Choć zabieg ten jest mało spotykany, to wydaje mi się on niedopracowany. Bardzo łatwo jest przechylić forum na którąś stronę i spowodować, że wszystkie kostki wylądują tylko na dwóch polach. W ten sposób można manipulować ceną kostek. Aby do tego nie dopuścić, należy pudełko trzymać poziomo i uważać na przechylenia. Samo machanie pudełkiem też wymaga więcej pracy niż rzut kośćmi. Ja wiem, że to wciąż mała rzecz, ale jednak jest przy tym więcej roboty. Trzeba odłożyć ołówek, przykryć wieczkiem forum, wziąć w obie ręce, „shakować”, odłożyć, zdjąć wieczko i mieć nadzieję, że kostki ułożyły się po równo na ćwiartkach. Sami przyznajcie, że rzut kostką wymaga mniej zaangażowania.
‎
‎Największy zarzut, jaki mam do 7 Cudów Świata: Gry kościanej to bardzo niewielkie zależności między polami. Nie ma znaczenia, jakie zasoby weźmiemy. Obniżają one koszt każdego pola bez względu na kolor. Wielka szkoda, że autor nie nadał surowcom większego znaczenia, choć to może wprowadziłoby krótszą kołderkę, która ograniczałaby graczy. Za to teraz dostajemy wszystko, czegokolwiek nie weźmiemy, to jakieś punkty, czy inne bonusy uzyskamy. Niby podobnie jest w karcianym 7 Cudów Świata, że każda karta coś nam da, ale wykreślanki trochę z tego słynął, że mają łańcuchy zależności i combosów, dlatego szkoda, że w tej grze o tym nie pomyśleli.

‎Jest jeszcze jeden aspekt, który może przyczynić się do negatywnych odczuć z gry. Kilka moich partii skończyło się po 10 minutach. 7 Cudów Świata: Gra kościana można szybko zakończyć, biorąc jeden typ kości, zapełniając cały budynek i zdobywając klepsydry. Nie jest to sposób efektowny, bo punktów przy tym niewiele, ale z pewnością jest efektywny, bo „rushująca” osoba, póki co zawsze wygrywała.
‎
‎Pomimo tych kilku zarzutów, grając w 7 Cudów świata: Grę kościaną, czerpałam przyjemność z rozgrywki. Może spowodowane jest to moją sympatią do pierwowzoru i tym, że „kościanka” stara się oddać jej ducha. Może tym, że uwielbiam wykreślanki i choć „shakowanie” i brak combosów psuje odczucie z rozgrywki, to jednak wciąż jest to wykreślanka, a do tego bardzo ładnie wydana. Poradzę Wam nie kupować w ciemno,  a po prostu sprawdzić tytuł, zwłaszcza gdy lubicie 7 Cudów Świata lub wykreślanki!