Wspomniałem we wstępie, raczej wybrzmiewa to w całym tekście, ale podkreślę jeszcze raz: jestem zachwycony Galactic Cruise.

Już pierwsze obcowanie z grą to absolutnie czysta przyjemność. Instrukcja jest fenomenalna, komponenty fantastyczne. Oczywiście niewiele by to dało, gdyby rozgrywka była średnia, ale ta jest niezwykle miodna i satysfakcjonująca i jak w mało której grze w ogóle nie czuję znużenia w trakcie gry.

Każda akcja daje mi satysfakcję, że zrobiłem coś fajnego, że powoli posuwam swój plan do przodu. Czuję gorycz, jak źle wyceniłem swoje możliwości i nie do końca udało mi się zrobić wszystko to, co chciałem. To jak wszystko świetnie się tematycznie spina bardzo pomaga w zrozumieniu konkretnych akcji i implikacji z niej wynikających. Proces wystrzelenia rakiety składający się z pięciu kroków symulujących odliczanie „5…4…3…2…1… LIFT OFF” jest równie prosty, co skuteczny.

Pytanie najważniejsze: czy Galactic Cruise jest lepszy od gier Vitala Lacerdy, czy w ogóle może się z nimi mierzyć? Według mnie: tak, a przynajmniej od tych, w które dane mi było zagrać. Nie czuć tu przekombinowania On Mars, brak tu ciężkich decyzji z Inventions. Jest przyjemniejszy niż Lisboa, która jest moją ulubioną grą tego autora. Jestem w ciągłym szoku, że gra kosztująca dosłownie mniej niż połowę najnowszych tytułów  sygnowanym nazwiskiem Lacerda spokojnie może stanąć z nimi ramię w ramię, zarówno pod względem jakości wykonania, jak i samej rozgrywki.

Podoba mi się ta interakcja między graczami, z jednej strony skromna, bo poza wyścigami po zasoby mamy tu jedynie wypychanie się z planszy, ale z drugiej warta zastanowienia, bo każdy pracownik powracający na planszę potencjalnie coś może dać przeciwnikowi. Tak, przyznam, że nie jest to duża interakcja, jednak w dobie zatrzęsienia gier „multiplayer-solo”, gdzie każdy sobie rzepkę skrobie z otwartymi ramionami przyjmuję nawet tak drobne rzeczy.

Czas gry uważam, że jest idealnie wyważony, na tyle długo, że czuje się rozgrywkę w poważny tytuł, ale też na tyle krótki, że człowiek nie czuje się jakby rozwiązał potężne równanie fizyczne, stojąc przy tablicy przez 5 godzin non stop. Bardzo doceniam też aspekt regrywalności i innego za każdym razem układu akcji na planszy.

Zachwycony jestem również oprawą graficzną. Ian O’Toole w najlepszym wydaniu. Grafiki są bardzo czytelne, ikonografika prosta i zrozumiała, totalnie nie mam się tu do czego przyczepić. Miód na moje oczy!

To co mi się natomiast nie podoba (poza drobnym zgrzytem z insertem) to jak bardzo stołożerny jest Galactic Cruise. To niestety problem wielu współczesnych gier: przepych Kickstarterów i niepotrzebne nadmuchiwanie gier do horrendalnych rozmiarów przeszkadza mi tak ogólnie i niestety Galactic Cruise też padł tego ofiarą. Wszystko jest tu DUŻE, MASYWNE. Tak, dzięki temu też wszystko jest widoczne i zrozumiałe, ale nie miałbym żadnego problemu, gdyby plansza gry była mniejsza o 50%, kafle cieńsze i mniejsze, a drewienka drobniejsze. Nadal bawiłbym się tak samo dobrze.