Klan dwóch to pierwsze rozszerzenie gry The Mandalorian. W grze podstawowej śledziliśmy losy Mondo i Grogu z pierwszego sezonu serialu. Rozszerzenie przybliża nam fabułę sezonu drugiego. Znajdziemy w nim nowe postacie i ciekawsze scenariusze. Na pierwszy rzut oka widać, że gra została rozbudowana. Poziom trudności lekko wzrósł i trochę wydłużył się czas rozgrywki  pojedynczych scenariuszy. 

Ciężko podzielić się wrażeniami, nie zdradzając poszczególnych scenariuszy, chociaż tak, jak już wspominałam fani serialu nie powinni być zaskoczeni. W pierwszej misji spotykamy Ashokę i staramy pokonać  miejską sędzinę, która jej zagraża; w drugiej natrafiamy na Boba Feta i Fennec Shand, którzy pomagają ochronić Grogu. Reszty już nie zdradzę. Podobają mi się dodatkowe postacie, które są znane w całym uniwersum Gwiezdnych Wojen nawet laikom. To z pewnością przykuje uwagę mniej siedzących w fandomie graczy. Kolejna świetna zmiana to podkręcenie poziomu trudności i zróżnicowanie misji. Czuć, że w każdym scenariuszu robimy coś innego, mimo że wciąż zagrywamy dwie akcje na turę. Dochodzimy do tego samego, ale w inny sposób. Autorzy świetnie to wykombinowali, że zostając przy prostej, niezmiennej mechanice, wprowadzili w tę grę coś nowego i świeżego. Dodanie kart wydarzeń niebezpiecznych i kart pojedynków też było strzałem w dziesiątkę. Mała zmiana, a cieszy. Dzięki temu walki z żetonami zagrożeń przestają być oczywiste. Bardziej też trzeba przemyśleć karty akcji, bo tym razem możemy trafić na trudniejsze wydarzenie, które potrafi sporo namieszać.

Plusami rozszerzenia jest więcej tego samego. To, co w podstawce było dobre, w Klanie dwóch zostało jeszcze bardziej ulepszone. Do tego dostajemy nową dawkę misji o zróżnicowanej fabule i poziomie trudności. Gra ta minusów ma niewiele. Pierwszym i największym jest inny odcień rewersów kart. Bez koszulek widać, czy karta jest z gry podstawowej, czy z rozszerzenia. Drugim minusem może być, choć nie musi wciąż dość niski poziom trudności, bo każdą misję przeszliśmy w za pierwszym razem oraz lekko wydłużony czas rozgrywki. Bywało tak, że już mieliśmy wygraną w kieszeni, ale brakło nam kart do ruchu, by dojść w wyznaczone miejsce lub co chwilę pojawiały się nowe żetony zagrożenia, a celem było oczyszczenie planszy. To była tylko kwestia czasu, kiedy wygramy scenariusz, ale trzeba było grać, aż podejdą odpowiednie karty, bo tego wymagały reguły. Na to chyba nie ma rady, po prostu taka specyfika gry, w której trzeba spełnić odpowiednie warunki.