Rozgrywka trwa 6 rund, a w każdej z nich gracze rozgrywają po 4 tury. Akcje napędzane są głównie kartami. Z puli 12 kart startowych mocarstwa wybieramy początkową rękę składającą się z 6 kart (instrukcja sugeruje konkretny zestaw na pierwsze partie). Cztery z nich zagramy dla ich akcji, a pozostałe wykorzystamy na koniec fazy akcji do „badań”, czyli zakupu nowych kart z rynku. Co ważne, nowo zakupione karty trafiają na wierzch naszej talii dobierania, więc mamy pewność, że zaraz trafią do naszej ręki.

W grze występuje 8 podstawowych akcji, z którymi należy się dobrze zapoznać jeszcze przed rozpoczęciem partii:

• Produkcja – wytwarzanie zasobów. Wyróżniamy zasoby podstawowe (Energia, Surowce Naturalne, Żywność), które otrzymujemy „za darmo”, oraz drugorzędne (Dobra Luksusowe, Usługi, Dyplomacja i Armie), za których produkcję musimy zapłacić zasobami podstawowymi.
• Wzięcie karty rozwoju – zdobywanie potężniejszych umiejętności i punktów.
• Poprawa relacji – wydanie Dyplomacji w celu zawarcia sojuszu z państwem z planszy.
• Umocnienie – wydanie Dyplomacji, by dodać wpływy i żeton umocnienia w danym regionie.
• Przemieszczenie – ruch armii (czołgów) w dowolne miejsce na mapie, w którym mamy bazę lub które znajduje się w naszej strefie zainteresowań.
• Budowa bazy – wzniesienie bazy w państwie sojuszniczym (które na to pozwala), dodanie wpływu i przemieszczenie tam czołgów.
• Inwestowanie – wydanie pieniędzy na inwestycje w państwie sojuszniczym, co zwiększa nasz wpływ w regionie i gwarantuje zwrot z inwestycji w każdej rundzie.
• Handel – główne źródło gotówki. Eksportujemy zasoby do sojuszników lub importujemy je od nich (bądź od innych graczy).

Karty podstawowe pozwalają na wykonywanie tych właśnie akcji, podczas gdy karty z rynku oferują ich ciekawe wariacje. Zamiast zagrywać kartę dla akcji, możemy zagrać ją zakrytą, aby wykorzystać jeden z zasobów strategicznych wylosowanych przed grą. Są to potężne, jednorazowe umiejętności potrafiące drastycznie zmienić sytuację na planszy. Słownictwo w World Order jest jednak bardzo specyficzne i dokładne, przez co podczas pierwszej partii łatwo pomylić jedną akcję z drugą.

Na koniec każdej rundy rozpatrujemy zagrożenie. Jeśli dany region znajduje się w naszej strefie zainteresowań, konkurencyjne mocarstwa nie mogą mieć w nim więcej czołgów niż my – w przeciwnym razie tracimy punkty. Wyjątkiem są UE i USA, które jako członkowie NATO nie stanowią dla siebie zagrożenia.

Z kolei na koniec 3. i 6. rundy przeprowadzamy „duże punktowanie”. Punktuje każdy region, który ma całkowicie zapełnione miejsca wpływów stałych. Każda kostka wpływu daje punkt, a gracze z największą liczbą znaczników zdobywają dodatkowe punkty za zajęte pozycje. Oprócz tego mocarstwa realizują własne cele punktowe, co jest jednym z kluczowych elementów asymetrii w grze.

A skoro o asymetrii mowa – jest ona widoczna od pierwszych minut. Mocarstwa różnią się początkowymi zasobami, potencjałem produkcyjnym, kosztami i nagrodami za podnoszenie dobrobytu. Nawet karty startowe, mimo podobnego działania, posiadają drobne różnice, które wpływają na naszą strategię od samego początku.