Pod względem mechanicznym obie części Star Wars: The Deckbuilding Game są identyczne. Gry mają takie same zasady, są tak zrobione graficznie i mechaniczne, aby oba pudełka można było ze sobą połączyć. Czy takie łączenie działa? Szczerze to nie próbowałam tej opcji, bo wydaje mi się ona bezsensowna. Każda z tych gier jest dość rozwodniona, jedne karty dają bonusy za myśliwce, inne za żołnierzy i dokładanie większej liczby kart z nowymi kluczowymi słowami wydaje mi się tylko zmniejszać szansę na dobranie tych kart, których szukamy. Dodatkowo dwie gry z serii Star Wars: The Deckbuilding Game opowiadają o różnych czasach w świecie Star Wars. Nie wyobrażam sobie mieć w tej samej talii Hana Solo i Anakina Skywalkera. To są dwie różne trylogie, dzielące 20 lat. Dzięki temu, że Clone Wars jest osobną podstawką z możliwością łączenia z poprzednią częścią, grę będą chcieli kupić zarówno nowi gracze, jak i ci lubiący podstawowy tytuł.

Jeśli chodzi o porównanie wrażeń z rozgrywek w pierwszej części i Clone Wars, to muszę przyznać, że gra podstawowa podobała mi się bardziej. Moje wrażenia opisałam w recenzji Star Wars: The Deckbuilding Game. Bardzo entuzjastycznie podeszłam do poprzedniej części. Podobało mi się kilka aspektów. Jednak przez półtora roku, które minęło od premiery pierwszej części, moje odczucia do tej gry się diametralnie zmieniły i widzę to jeszcze bardziej dzięki wersji Clone Wars. Poprzednia część miała dość wyrównane strony, rozkład zwycięstw wynosił mniej więcej 50% zarówno dla Rebelii, jak i Imperium. W nowej część zdecydowanie częściej wygrywają Separatyści. Rebelia się dość wolno rozkręca, kiedy w tym samym czasie Separatyści bombardują bazy przeciwnika z wszystkich stron. Jednak coś, co mnie najbardziej denerwuje w tej grze i sprawia, że nie mam ochoty do niej wracać, to jest losowość rynku. Nie wiem, czemu tego nie czułam w poprzedniej części, może rzadko się tak zdarzało, może przez inne akcje na kartach lepiej udawało się do znieść, ale w Clone Wars to była istna udręka. Gdy na rynek wychodzą karty tylko jednej frakcji, ta druga nie ma co robić, nie ma co kupować, może tylko niszczyć, ale to też musi się opłacać, bo często lepiej jest niszczyć bazę przeciwnika niż jego karty. Czemu nikt nie pomyślał o systemie usuwania kart z rynku co rundę albo po prostu można było podzielić talię na trzy kupki i w każdej rundzie dociągać dwie karty Rebelii, dwie Separatystów i dwie neutralne. Taki prosty zabieg, a mógłby okazać się kluczowy.

Druga sprawa to karty baz, które często odnoszą się do kart galaktyki i stosu kart odrzuconych. Oczywiście jak na złość, gdy baza pozwala usunąć kartę ze stosu kart odrzuconych, to ten nasz stos jest akurat pusty. Gdy baza pozwala wziąć kartę z toru galaktyki, to akurat nie ma na nim żadnej naszej karty. To nie są pojedyncze przypadki, w każdej rozgrywce mieliśmy taką sytuację i bolała mnie ta prostolinijność. Wystarczyłoby zmienić opis kart baz, że akcja nie dzieje się zaraz po jej odsłonięciu, ale w dowolnym momencie tury i już gracz miałby większą kontrolę nad tym, co może zrobić.

W Clone Wars jest więcej możliwości anihilowania kart, co z pewnością działa na plus, bo talia się szybciej rozpędza i szybciej można zadać obrażenia przeciwnikowi, ale to właściwie jedyny pozytywny aspekt w porównaniu do pierwszej części. Kolejną i ostatnią już sprawą są akcje na kartach w części Clone Wars. Wydaje mi się, że w podstawowym Star Wars: The Deckbuilding Game bardziej one na siebie wpływały i się zazębiały. Oczywiście tam też było widać duże braki i koncepcje dodatków, które miały te luki naprawiać. Jednak Clone Wars nie naprawiło tego. W nowej części Star Wars: The Deckbuilding Game wciąż jest problem, małej liczby kart z kluczowymi słowami, do których odnoszą się inne karty. Gra opierająca się wyłącznie na kartach powinna wykorzystywać symbolikę i słowa kluczowe do maksimum, żeby gracze szukali powiązać, obierali różne taktyki. W tej grze tego nie widzę.